Oumaima [K] en Mido schreven een naargeestig verhaal over een kwijtgeraakte hond.
Er was eens een vrouw die haar hond middenin de nacht uitliet. Ze ging naar het bos en wandelde daar een stukje. Er waren veel schaduwen van bomen. Plotseling hoorde ze een jankende wolf. Haar hond jankte terug. Ze stond verstijft van angst. Ze zag lichten aan en uit gaan in de verte. Toen ze daar was gingen de lichten uit en zag ze niks meer. Haar hond trok en duwde haar baasje zodat hij los kwam. Hij wou naar de wolven. Hij rende weg. Het baasje bleef alleen achter. Ze zocht de hond en kwam uiteindelijk bij ene donker huisje. Ze opende de deur. AAAAAAH! Er zat een mens met een witte jurk in de hoek. Het baasje denkt dat het een geest is en rent weg. Ze rent naar haar huis en haar hond is nooit teruggekomen.
Van 2018-2025 maakte ik ‘Meesterhuiswerktekeningen’, over Nederlandse uitdrukkingen. Nu teken ik iets anders: onomatopeeën; ‘woorden die geluid maken’. In mijn tekeningen vind je vaak een grote sleutel [ooit gevonden in een oud Zweeds hotel], een bruine, vierkante kruk met gele vlek [in de jaren ‘50 gemaakt door mijn opa], een dodo en drie muizen. Hoe verder je terugbladert, hoe minder je deze onderdelen tegenkomt, want het is vanzelf zo ontstaan. Ideeën/ opmerkingen/ opdracht? Laat het weten.

Geen opmerkingen:
Een reactie posten